قصه امید

يكي بود يكي نبود، چهار شمع به آهستگي مي سوختند و در محيط آرامي صداي صحبت آنها به گوش مي رسيد:

شمع اول گفت: ” من صلح و آرامش هستم، اما هيچ کسي نمي تواند شعلهَ مرا روشن نگه دارد. من باور دارم که به زودي مي ميرم…“ سپس شعلهَ صلح و آرامش ضعيف شد تا به کلي خاموش شد.

شمع دوم گفت: ”من ايمان هستم . براي بيشتر آدم ها ديگردر زندگي ضروري نيستم، پس دليلي وجود ندارد که روشن بمانم…“ سپس با وزش نسيم ملايمي، ايمان نيز خاموش گشت.

شمع سوم با ناراحتي گفت: ”من عشق هستم ولي توانايي آن را ندارم که ديگر روشن بمانم. انسان ها من را در حاشيه زندگي خود قرار داده اند و اهميت مرا درک نمي کنند. آنها حتي فراموش کرده اند که به نزديک ترين کسان خود عشق بورزند…“ طولي نکشيد که عشق نيز خاموش شد.

ناگهان…

کودکي وارد اتاق شد و سه شمع خاموش را ديد. ”چرا شما خاموش شده ايد، شما قاعدتا بايد تا آخر روشن بمانيد . “ سپس شروع به گريه کرد .

آنگاه شمع چهارم گفت: ”نگران نباش تا زماني که من وجود دارم، ما مي توانيم بقيه شمع ها را دوباره روشن کنيم. مـن امـــيد هستم !”

با چشماني که از اشک و شوق مي درخشيد ، كودک شمع اميد را برداشت و بقيهَ شمع ها را روشن کرد .

  تا مگر کوکو شود یا نیمرو

  تخم مرغی بود با شور و امید

 خواست تا مرغانه ای باشد مفید

 فرم استخدام را پر کرده بود

عکس هم همراه خود آورده بود

  توی مطبخ از برای شرح حال

پشت هم کردند هی از او سوال:

  کیستی تو، از کدامین لانه ای؟

- بوده ای قبلاً در آشپزخانه ای؟

   کی ز پشت مرغ افتادی برون؟

توی ماهیتابه بودی تاکنون؟

   تجربه داری و فرزی در عمل 

 جای دیگر کار کردی فی المثل؟ 

 داغ گشتی توی روغن یا کره؟

   حل شدی در شنبلیله یا تره؟ 

 با نمک فلفل بهم خوردی دقیق؟

  خوب کف کردی شدی کلاً رقیق؟

پشت و رویت سرخ شد روی اجاق؟

  باد کردی از فشار احتراق؟

 تخم مرغ این حرف ها را که شنید

روی وحشت زرده اش هم شد سفید!

 ژوری اینترویو هم بی مجال

  لحظهای غافل نمیشد از سوال: 

 گر “رزومه” داری و “سی.وی” بیار

 ورنه بیخود آمدی دنبال کار

   گر نداری توی کارت سابقه

  ردّ ردّی گرچه باشی نابغه

گفت لرزان تخم مرغ بینوا

  نیست قانون شما بر من روا

خوب من تازه ز مرغ افتاده ام

  صفرکیلومترم و آماده ام

هرکسی کرده ز یک جائی شروع

میکند خورشیدش از یکجا طلوع

گر نه در جائی خودم را جا کنم

 تجربه پس از کجا پیدا کنم؟

گر که مرواری نباشد در صدف

پس چگونه تجربه آرد به کف؟

گر که در میدان نرفته کره اسب

 تجربه را پس چه جوری کرده کسب؟

گفت “شف” با او که: – زر زر کافیه!

- بیش از این هم ماندنت علافیه

ـ تخم مرغ هم اینقدر پر مدعا

- دست به نطقش را ببین بهر خدا!

- تجربه اول برو پیدا بکن

- بعد فکر پخت و پز با ما بکن

تخم مرغ بینوا با قلب خون

آمد از آن آشپزخانه برون

رفت غمگین، صاف پیش مادرش

تا که گرما گیرد از بال و پرش

گفت مادرجان مرا هم جوجه کن

جزو باند جوجه های کوچه کن

مرغ مادر گفت که: – دیر آمدی

- پس چرا طفلم به تأخیر آمدی؟

- من به تو گفتم بگیر اینجا قرار

  – تو خودت عازم شدی دنبال کار

- مهلت جوجه شدن شد منقضی

  – پس چه شد کوکوپزی، نیمروپزی؟

تخم مرغ اشکش درآمد پیش مام

ماجرا را گفت از بهرش تمام

گفت در نیمروپزی گشتم کنف 

چونکه از من تجربه میخواست شف

سابقه یا تجربه با من نبود

  آشپزخانه مرا ریجکت نمود

موعد جوجه شدن هم که گذشت

 آه مادر بچه ات بیچاره گشت! 

من از آنجا مانده، زینجا رانده ام 

فاتحه بر هستی خود خوانده ام

رفت فرصت های عالی از کفم

 حال دیگر کاملاً بی مصرفم

  پس در این دنیا به چه چیزی خوشم؟

  میروم الان خودم را میکشم!

  گفت مادر: – طفلکم قدقدقدا

  – چند مدت صبر کن بهر خدا

  – صبر کن طفلم بیاید نوبهار

  – باز پیدا میشود بهر تو کار

  – گرچه اکنون فرصتت سرآمده

  – تو نگو دنیا به آخر آمده

تخم مرغ آنجا به حال انتظار

  ماند تا از ره بیاید نوبهار

عید نوروز، عید پاک آمد ز راه

روی هر میزی بساطی دلبخواه

شربت و شیرینی و قند و نبات

 تخم مرغ رنگ کرده در بساط

روی میز خانهی بانو بهار

یک سبد مرغانه خوش نقش و نگار

  تخم مرغ ما نشسته آن میان

  میفروشد فخر بر اطرافیان

  از همه خوشرنگ تر، خندان و شاد

  حرف های مادرش آمد به یاد:

  – بهر هرکس در جهان قدقدقدا

- هست یک جا و مکان قدقدقدا

  – نیست بی مصرف کسی قدقدقدا

- هست امکان ها بسی قدقدقدا  

- هرکسی باید بیابد جای خود

 - تا نهد جای مناسب پای خود

- پس تو هم توی مدار خویش باش

فارغ از مأیوسی و تشویش باش

 چون شبیه تخممرغ است این کره

  – روز و شب گردش کند بی دلهره

- خود تو هم هستی عزیزم بیضوی

- در مدار خویش گردش کن قوی

- زندگی زیباست، زیبایش ببین

- هم ز پائین، هم ز بالایش ببین

  تخم مرغ ما ز پند مادری

  شادمان لم داد آنجا یکوری

گفت گر مطبخ به من میداد کار

 در کجا بودم کنون ای روزگار؟

 گشته بودم جوجه گر روی حساب

ای بسا که میشدم جوجه کباب

پس چه بهتر که بد آوردم زیاد  

حال راضی هستم و ممنون و شاد

كوله ‌پشتی‌اش‌ را برداشت‌ و راه‌ افتاد.

رفت‌ كه‌ به دنبال خدا بگردد و گفت: تا كوله‌ام‌ از خدا پر نشود برنخواهم‌ گشت. نهالی‌ رنجور و كوچك‌ كنار راه‌ایستاده‌ بود، مسافر با خنده‌ای‌ رو به‌ درخت‌ گفت: چه‌ تلخ‌ است‌ كنار جاده‌بودن‌ و نرفتن؛

درخت‌ زیرلب‌ گفت: ولی‌ تلخ‌ تر آن‌ است‌ كه‌ بروی‌ وبی‌رهاورد برگردی. كاش‌ می‌دانستی‌ آنچه‌ در جست‌وجوی‌ آنی، همین‌جاست… مسافر رفت‌ و گفت: یك‌ درخت‌ از راه‌ چه‌ می‌داند، پاهایش‌ در گِل‌ است، او هیچ‌گاه‌ لذت‌ جست‌وجو را نخواهد یافت. و نشنید كه‌ درخت‌ گفت: اما من‌ جست‌وجو را از خود آغاز كرده‌ام‌ و سفرم‌ را كسی‌ نخواهددید؛ جز آن‌ كه‌ باید. مسافر رفت‌ و كوله‌اش‌ سنگین‌ بود.

هزار سال‌ گذشت، هزار سالِ‌ پر خم‌ و پیچ، هزار سالِ‌ بالا و پست. مسافر بازگشت رنجور و ناامید. خدا را نیافته‌ بود، اما غرورش‌ را گم‌ كرده‌ بود… به‌ ابتدای‌ جاده‌ رسید. جاده‌ای‌ كه‌ روزی‌ از آن‌ آغاز كرده‌ بود. درختی‌ هزار ساله، بالا بلند و سبز كنار جاده‌ بود. زیر سایه‌اش‌ نشست‌ تا لختی‌ بیاساید. مسافر درخت‌ را به‌ یاد نیاورد. اما درخت‌ او را می‌شناخت.

درخت‌ گفت: سلام‌ مسافر، در كوله‌ات‌ چه‌ داری، مرا هم‌ میهمان‌ كن. مسافر گفت: بالا بلند تنومندم، شرمنده‌ام، كوله‌ام‌ خالی‌ است‌ و هیچ‌ چیز ندارم. درخت‌ گفت: چه‌ خوب، وقتی‌ هیچ‌ چیز نداری، همه‌ چیز داری.اما آن‌ روز كه‌ می‌رفتی، در كوله‌ات‌ همه‌ چیز داشتی، غرور كمترینش‌ بود، جاده‌ آن‌ را از تو گرفت. حالا در كوله‌ات‌ جا برای‌ خدا هست و قدری‌ از حقیقت‌ را در كوله‌ مسافر ریخت… دست‌های‌ مسافر از اشراق‌ پر شد و چشم‌هایش‌ از حیرت‌ درخشید و گفت: هزار سال‌ رفتم‌ وپیدا نكردم‌ و تو نرفته‌ای، این‌ همه‌ یافتی!

درخت‌ گفت: زیرا تو در جاده‌ رفتی‌ و من‌ در خودم ، و پیمودن‌ خود، دشوارتر از پیمودن‌ جاده‌هاست …

چگونه باید گذشت را بیاموزیم

دو دوست با پاي پياده از جاده اي در بيايان مي گذشتند. آن دو در نيمه هاي راه بر سر موضوعي دچار اختلاف نظر شدند و به مشاجره پرداختند و يكي از آنان از سر خشم، بر چهره ديگري سيلي زد.دوستي كه سيلي خورده بود سخت دل آزرده شد ولي بدون آنكه چيزي بگويد بر روي شن هاي بيابان نوشت: «امروز بهترين دوست من، بر چهره ام سيلي زد».آن دو در كنار يكديگر به راه خود ادامه دادند تا آنكه در وسط بيابان به يك آبادي كوچك رسيدند و تصميم گرفتند قدري بمانند و در بركه آب تني كنند.

اما شخصي كه سيلي خورده بود در بركه لغزيد و نزديك بود غرق شود كه دوستش به كمك شتافت و نجاتش داد. او بعد از آنكه از غرق شدن نجات يافت، بر روي صخره سنگي نوشت: «امروز بهترين دوستم جان مرا نجات داده».

دوستي كه يكبار بر صورت او سيلي زده و بعد هم جانش را از غرق شدن نجات داده بود پرسيد: «بعد از آنكه من با حركت قلبم ترا آزردم، تو آن جمله را بر روي شنهاي صحرا نوشتي اما اكنون اين جمله را بر روي صخره سنگ حك كرده اي، چرا؟»

و دوستش در پاسخ گفت: «وقتي كه كسي ما را مي آزارد بايد آنرا بر روي شن ها بنويسيم تا بادهاي بخشودگي آنرا محو كند، اما وقتي كه كسي كار خوبي برايمان انجام ميدهد ما بايد آنرا بر روي سنگ حك كنيم تا هيچ بادي هرگز نتواند آنرا پاك نمايد»

چطور ، بهتر زندگي کنم ؟

با كمي مكث جواب داد :

گذشته ات را بدون هيچ تأسفي بپذير ،

با اعتماد ، زمان حالت را بگذران ،

و بدون ترس براي آينده آماده شو .

ايمان را نگهدار و  ترس را به گوشه اي انداز  .

شک هايت را باور نکن ،

وهيچگاه به باورهايت شک نکن .

زندگي شگفت انگيز است ، در صورتيكه بداني چطور زندگي کني .

پرسيدم ،

آخر …. ،

و او بدون اينكه متوجه سؤالم شود ، ادامه داد :

مهم اين نيست که قشنگ باشي … ،

قشنگ اين است که مهم باشي ! حتي براي يک نفر .

كوچك باش و عاشق … كه عشق ، خود ميداند آئين بزرگ كردنت را ..

بگذارعشق خاصيت تو باشد ، نه رابطه خاص تو با کسي .

موفقيت پيش رفتن است نه به نقطه ي پايان رسيدن ..

داشتم به سخنانش فكر ميكردم كه نفسي تازه كرد وادامه داد … :

هر روز صبح در آفريقا ، آهويي از خواب بيدار ميشود و براي زندگي كردن و امرار معاش در صحرا ميچرايد ،

آهو ميداند كه بايد از شير سريعتر بدود ، در غير اينصورت طعمه شير خواهد شد ،

شير نيز براي زندگي و امرار معاش در صحرا ميگردد ، كه ميداند بايد از آهو سريعتر بدود ، تا  گرسنه نماند .

مهم اين نيست كه تو شير باشي يا آهو … ،

مهم اينست كه با طلوع آفتاب از خواب بر خيزي و براي زندگيت ، با تمام توان و با تمام وجود شروع به دويدن كني ..

به خوبي پرسشم را پاسخ گفته بود ولي ميخواستم باز هم ادامه دهد و باز هم به … ،

كه چين از چروك پيشانيش باز كرد و با نگاهي به من اضافه كرد :

زلال باش … ،‌ زلال باش …. ،

فرقي نميكند كه گودال كوچك آبي باشي ، يا درياي بيكران ،

زلال كه باشي ، آسمان در توست .

گنجشک با خدا قهر کرد

گنجشک با خدا قهر بودروزها گذشت و گنجشگ با خدا هیچ نگفت . فرشتگان سراغش را از خدا می گرفتند و خدا هر بار به فرشتگان این گونه می گفت:

می آید ؛ من تنها  گوشی هستم که غصه هایش را می شنود و یگانه قلبی هستم که

دردهایش را در خود نگاه میدارد… و سرانجام گنجشک روی شاخه ای از درخت دنیا نشست.

فرشتگان چشم به لب هایش دوختند، گنجشک هیچ نگفت و…

خدا لب به سخن گشود :  با من بگو از آن چه سنگینی سینه توست.

گنجشک گفت :  لانه کوچکی داشتم، آرامگاه خستگی هایم بود و سرپناه بی کسی ام.

تو همان را هم از من گرفتی. این طوفان بی موقع چه بود؟ چه می خواستی؟ لانه محقرم کجای دنیا را گرفته بود؟ و سنگینی بغضی راه کلامش بست… سکوتی در عرش طنین انداخت فرشتگان همه سر به زیر انداختند. خدا گفت:  ماری در راه لانه ات بود. باد را گفتم تا لانه ات را واژگون کند. آن گاه تو از کمین مار پر گشودی. گنجشگ خیره در خدائیِ خدا مانده بود.

خدا گفت:  و چه بسیار بلاها که به واسطه محبتم از تو دور کردم و تو ندانسته به دشمنی ام برخاستی! اشک در دیدگان گنجشک نشسته بود. ناگاه چیزی درونش فرو ریخت , های های گریه هایش ملکوت خدا را پر کرد…

جمله روز : جائی در پشت ذهنت به خاطر بسپار ، که اثر انگشت خداوند بر همه چیز هست